- Als ik de baas zou zijn van het journaal -

Grijs heb ik ze als kind gespeeld: de platen (jaaa, ik groeide op in het platentijdperk) van Kinderen voor Kinderen. Een van mijn meest favouriete liedjes was: als ik de baas zou zijn van het journaal (dan werd de wereld meteen een beetje positiever, de hele wereld meteen een beetje liever, want ik negeerde alle narigheid totaal enzovoort).  Ik weet nog dat het idee me als kind enorm aansprak: dat je manier waarop je de wereld ervaarde kon beinvloeden. Gewoon door alle ellende te negeren en je te focussen op het positieve.

Ik moest er vanochtend aan denken toen ik vanochtend op de radio midden in een interview met Jan Huijgen viel. Viif jaar geleden hebben Mirja en ik hem geinterviewd in het kader van de uitbreidingsplannen van Vathorst. Aan de rand van het te bebouwen gebied staat de Eemlandhoeve, een groene oase in een stedelijk gebied. Jan Huijgen –hij omschrijft zichzelf als grondige denker op het platteland- is een goed voorbeeld van de vele inspirerende mensen die we mogen ontmoeten als filmmakers.

De drie lijfwoorden van de Eemlandhoeve: passie, visie en lef heeft Boer Jan een keer in drie spreuken omgezet met elk een veelzinnige lading:

  • Durf je pijn te lijden om je passie te ontdekken
  • Droom je dromen om je visioen te behouden
  • Heb het lef om er niet omheen maar er doorheen te gaan!

Hoe herkenbaar voor het pad dat ik zelf bewandel. En hoe toepasselijk voor veel meer mensen die voelen dat het wringt en moed aan het verzamelen zijn om hun pad te gaan....

Mensen als Jan Huijgen zouden een veel groter en breder platform moeten krijgen dan op zondagochtend tussen 7 en 8. Laat hem eens aan het woord in plaats van al die holle politieke retoriek van het moment. We hebben behoefte aan nieuwe verhalen, verhalen die richting geven en een nieuwe horizon schetsen. Positieve verhalen waar we ons aan op kunnen trekken. Het verhaal van Jan is wat mij betreft zo’n verhaal.  

Groetjes van Charlotte