- Dromen verwezenlijken -

Dit jaar werd ik 34. Niets mis mee zou je denken. Ouder worden is toch leuk? Je leert je zelf steeds beter kennen. Tegenslagen? Onvriendelijke mensen? Beren op de weg? Je haalt je schouders op en gaat lachend verder met zaken die er écht toe doen. Maar nu kreeg ik een vervelend onderbuikgevoel.

Ik ben iemand die veel mooie dromen heeft. Er zijn zoveel dingen die ik nog zou willen doen in de toekomst. Ooit besloot ik tijdens oud&nieuw dat ik elk jaar twee kleine dromen zou gaan verwezenlijken. Zo gezegd, zo gedaan: musicaltraining volgen aan het UCK, het volleybalveld inruilen voor het tennisveld, vaker de catering verzorgen op feesten en partijen, nog meer van het leven genieten, prachtige films maken die er toe doen. Maar hoe zat het met mijn grootste droom? Het redden van mens en dier? Van de aarde? Het leven in de natuur dat ik hier zo mis?

Bertold Gunster schreef het treffende boek ‘Ja-maar wat als alles lukt?’  Moraal van het verhaal: we bedenken zo veel mogelijk argumenten om dromen niet achterna te gaan, omdat we bang zijn. Je hebt niet genoeg geld. Je baan is te belangrijk om weg te gaan. Je hebt nu al tijd te kort. Je hebt huisdieren die niet alleen kunnen zijn. Kortom: omdat wij het gewoon in ons broek doen om onze wensen om te zetten in daden. Als je die argumenten één voor één in ballonnetjes de lucht in zou sturen, zou de weg vrij zijn. De weg van verlichting.

Mijn bedachte ja-maren liepen tot in de honderd! hoe kan ik zonder verwante opleiding in de dieren- en natuurwereld aan de slag gaan? Wat nou als ik voedselvergiftiging oploop? Wat nou als iemand mij berooft? Wat nou als ik malaria krijg? Wat nou als……wat nou als……

Dit jaar heb ik mijn backpack op mijn rug gehesen en het vliegtuig genomen naar Costa Rica. Eenmaal in het vliegtuig liet ik mijn ballonnen los. In de jungle aan zee, het beste van twee werelden, ben ik als vrijwilliger gaan werken bij een schildpaddenproject. Het was dé ervaring van mijn leven! Zonder stroom, bereik van telefoon en warm water back to the basic. ’s Nachts vier uur over het strand patrouilleren op zoek naar eieren leggende natuurwonderen. Als bioloog aan de slag mogen met bedreigde diersoorten. Niets deed er nog toe. Thuis? Dat was hier! Een kosmische ervaring! Nog nooit was ik zo op mijn plek als daar.

Volgend jaar ga ik terug naar dit project. Een maand! En ik kan niet wachten. Door de ervaring die ik dit jaar heb opgedaan, zou ik als researcher aan de slag kunnen gaan. Geen opleiding nodig. Het eten was geweldig. Geen voedselvergiftiging. Ik voelde me elke dag gezonder en sterker. Geen malaria.

Wat zou het zonde zijn geweest als ik uit angst mijn dromen niet achterna was gegaan. Dan was ik nooit zo volmaakt gelukkig geweest.

Liefs Mirja