- Nieuwe oude keuzes -

Over sommige levenswegen die je niet in bent geslagen kun je eeuwig blijven twijfelen. Het knagende gevoel van iets missen, de angst van ‘eens en nooit meer!’, het piekeren over ‘had ik maar….’ Wie kent het niet? Ik dus ook. Na mijn opleiding aan de School voor de Journalistiek ging ik aan de slag bij verschillende omroepen. Ik werkte mee aan televisie- en radioprogramma’s, voornamelijk als redacteur, en leerde het klappen van de zweep kennen. Verbaasd heb ik gestaan over de sfeer en de cultuur in Hilversum. Het ging om het nieuws en de kijkcijfers, al moest je over lijken gaan. Ik was daar samen met mijn idealistische beweegredenen totaal niet op mijn plek. Vrij snel verliet ik Hilversum om toch mijn droom achterna te gaan en film in te zetten bij sociaal maatschappelijke vraagstukken. Samen met Charlotte kwam ik gaandeweg heel veel bijzondere mensen tegen, die ook vanuit hun idealisme projecten hadden opgestart en waarmee we inmiddels veel samenwerken. Dat was het begin van Blikopener.

Het gras lijkt altijd groener aan de andere kant van de heuvel. Met de nadruk op lijkt. Door de jaren heen bleef ik een klein stemmetje horen: ‘ jij houdt zo van films, heb je geen spijt dat je nooit een andere filmopleiding hebt gedaan?’ en ‘zou fictie toch niet ook iets voor jou zijn?’. Bovendien leek het me geweldig om eens een kijkje te nemen op een heuse filmset. Een paar weken geleden kreeg ik dan eindelijk de kans. Met mijn tweede onderneming, BakBlik 030, zou ik het eten van een filmcrew van een heel bekende filmopleiding mogen verzorgen. De crew zou een week lang op locatie in Limburg een afstudeerfilm produceren. Ik mocht mee en werd online al gauw toegevoegd aan ‘de crew’. Wat een kans!

Mijn droom spatte als een zeepbel uit elkaar. De crew wilde niet persé lekker, maar vooral veel, eten. Hoe meer vet en koolhydraten, hoe beter. Niet bepaald mijn idee over culinair koken. Er waren ook veel ego’s aanwezig. Kinderen van ‘bekende’ vaders in filmland. Jongeren die thuis woonden en gewend waren om in de watten gelegd te worden. Mijn dagen bestonden voornamelijk uit opruimen, af wassen, boodschappen doen, snel veel eten produceren, koffie naar de set brengen en tegemoet komen aan de onophoudelijke stem uit de portofoon die riep: ze hebben honger en dorst, en wel nu! Er waren 6 lichtjongens nodig, 4 runners, 10 assistenten van assistenten en ga zo maar door. Wat een poppenkast!

Wat ben ik blij met mijn keuze! Blikopener staat voor puur en echt, heeft weinig poeha nodig om een film te produceren en heeft vaak bijzondere contacten met opdrachtgevers en hoofdrolspelers.  Mijn vader kwam laatst op een beurs een muzikant tegen die hij dacht te herkennen. ‘Kan het zijn dat u vorig jaar gefilmd bent?’ ‘Jazeker!‘, zei de man. ‘Dat is mijn dochter geweest’, zei mijn vader. ‘Het was zo’n leuke dag, we hebben zoveel lol gehad en het is een heel mooie film geworden’, antwoordde de man, ‘die productie staat bij mij dan ook bovenaan de lijst!.’ 

Mirja van der Stouwe, januari 2014