- Omdat het kan... -

Wat een ophef rondom de emancipatienota van minister Ploumen toch weer! Vrouwelijk Nederland buitelt over elkaar heen. Iedereen veegt zijn eigen straatje schoon… Trotse mama’s benadrukken dat thuis blijven met de kids toch echt een vrije keuze is geweest, werkende moeders wijzen op de kwaliteit van de kinderopvang (dat onthoud je je kinderen toch niet?!), de lol die zij aan hun werk beleven (van thuiszitten word ik echt geen leukere moeder) en het Skandinavische model (vanaf 1 jaar gaan de kinderen daar 5 dagen per week naar de kinderopvang, wij boffen toch maar met onze parttime banen!). Zelfs good old Ciska Dresselhuis werd ingezet. Op Radio 1 verzuchte ze (met een grote Z), dat ze niet kan geloven dat na 40 jaar Nederlandse vrouwen nog steeds niet massaal aan het werk zijn. Een volwassen vrouw zorgt voor zichzelf!

Ook ik werd door mijn vriendinnen opgehitst er iets van te vinden. Had ik een jaar geleden mijn mening over dit onderwerp wel paraat, het afgelopen jaar ben ik bescheidener en stiller geworden. Nu ik beide kanten van de medaille ken, besef ik me des te meer dat ieder voordeel zijn nadeel heb en dat het maar beter is te zwijgen (want voordat je het weet keert de medaille zich en keren de argumenten waar je heilig in geloofde zich tegen je…). Hoe dan ook, ik was inmiddels wanhopig  op zoek naar the voice of reason… en vanochtend hoorde ik hem voorbij komen.

Via de ether sprak een ontspannen en vrolijke mannenstem tot mij (en de rest van Radio 1 luisterend NL). Deze man vertelde dat hij op een zondagochtend -terwijl hij achter in zijn tuin in de zon van een kopje koffie genoot- tot een schokkend inzicht was gekomen: geluk kost geen geld! De gevolgen van dit inzicht waren ingrijpend: hij loste de helft van zijn hypotheek af door 5 jaar lang zichzelf en zijn gezin alle luxe te onthouden. Toen hij dit had bereikt kon hij met een fractie van het geld dat hij tot dan toe had moeten verdienen rondkomen. Werk kreeg opeens een totaal andere betekenis. Hij stopte met sloven, rennen, organiseren, stressen, zichzelf in bochten wringen, zich schuldig voelen. Nam alleen nog maar klussen aan waar hij de meerwaarde van inzag, energie van kreeg en in het verlengen lagen van zijn talenten en interesses. De rest van de tijd…. Zat hij in de zon, ging hij fietsen, bracht hij door met zijn kinderen. Kort om: hij ging Leven.

Felix Meurders hoorde het betoog van deze man enigszins geïrriteerd aan. ‘Ja maar meneer’ hoorde ik hem sputteren, ‘als iedereen dit gaat doen, stokt de economie, we zullen toch moeten werken voor ons geld’ (hoezo van werken moet je gelukkig worden?!),’ we kunnen toch niet ontsnappen aan het systeem’! Arme Felix, arme Ciska, arm werkend Nederland dat zich een slag in de rondte rent (de uitzonderingen daargelaten, ik weet het, van mensen die echt allebei hard moeten werken om een modaal inkomen te verdienen) en denkt het te moeten. Wat mij betreft heeft deze man een punt, een echt Punt.

De discussie zou (ook) wat mij betreft moeten gaan over het nut van betaalde arbeid, over de onderwaardering van onbetaalde arbeid, over de economisering van onze samenleving (groei moet, arbeid adelt). Cijfers wijzen uit dat arbeid in de toekomst steeds schaarser zal worden. Door concurrentie, door automatisering. Betaalde arbeid wel te verstaan. Er zal altijd genoeg te doen blijven. Zorgen voor onze ouderen, voor onze kinderen, voor onze leefomgeving, of ‘gewoon’ zorgen voor jezelf.  Genieten van het leven (zonder schuldgevoel), van het zonnetje in de tuin (of het balkon).  Gewoon omdat het kan.

Charlotte